Supremo

Sa taong ito, ipinagdiriwang natin ang ika-isang daan at limampung taon ng kaarawan ni Gat Andres Bonifacio, ang Ama ng Himagsikang Pilipino. Siya ang nanguna sa pagtatatag ng Kataas-taasan, Kagalang-galangang Katipunan ng mga Anak ng Bayan, o mas kilala bilang KKK. Ito ang kauna-unahang kilusan sa Asya-Pasipiko na nag-alsa at lumaban sa mga kolonyalistang Europeo.

Si Bonifacio ay isang anakpawis, isang manggagawa. Totoo sa teoryang pulitikal na ang mga proletaryo ang pinaka-abanteng hanay sa lipunan, siya at ang mga kauring rebolusyonaryo ang nanguna na maglayon na palayain ang sambayanan mula sa mga dayuhang mananakop at makapagtatag ng nagsasariling estado ang Pilipinas. Ito ay taliwas sa adhikain ng mga repormista na maging isang probinsya ng Espanya ang Pilipinas sa maling pag-aakala na magiging pantay at makatao ang turing sa atin ng mga Kastila sakaling mangyari nga ito.

Artistic depiciton of Ka Andres Bonifacio. Illustration by Kenneth Garcia

Ngunit dahil sa laganap at matinding pagsasamantala ng mga kolonyalista, napanday ang isang makabayan at militanteng kaisipan sa mga naaping Pilipino. Pinagbigkis ni Gat Andres Bonifacio, kinilala bilang Supremo, ang taumbayan sa pamamagitan ng lihim na pagpaparami sa kasapian ng Katipunan. Ito ang unang pagkakataon na nagkaroon ng pambansang kamalayan ang Pilipinas. Tinangkilik ng masang Pilipino ang rebolusyon, hanggang sa humantong na nga ito sa lantarang paglaban sa mga dayuhan. Noong Agosto 1896, sabay-sabay na nagpunit ng cedula ang mga rebolusyonaryo, tanda ng paghihimagsik laban sa mga kolonyalista. Inaalala natin ito sa kasaysayan bilang ang Sigaw sa Pugadlawin.

Noong panahon ni Supremo, ang nagtulak sa mga Pilipino upang magrebolusyon ay ang talamak na pagkaganid at pang-aabuso ng mga dayuhang panginoon: Laganap ang pangangamkam ng lupa at iba pang ari-arian, ang panghahalay at pambabastos sa kababaihan, at pang-aapi sa nakararaming masang Pilipino. Bukod pa rito, kinukubabawan at dinidiktahan ng mga kolonyalista ang pulitika, ekonomiya, edukasyon, kultura at iba pang mga aspeto ng pambansang pamumuhay. Ang pinakamasakit ay ang katotohanang noon pa man ay mayroon nang mga Pilipinong taksil na kayang apakan at yurakan ang karapatan at kapakanan ng kanilang mga kababayan para lamang makasalo sa karangyaan at kariwasaang tinatamasa ng mga naghaharing-uri.

Ngayon, isandaan at labimpitong taon makalipas ang Sigaw sa Pugadlawin, nananatili pa rin ang pagsasamantala at kabulukan sa ating lipunan. Nagpapatuloy ang pandarambong ng burukrasya sa kaban ng bayan at ang paghahari ng mga local at dayuhang kapitalista sa merkadong Pilipino; sa kabilang banda, patuloy na nayuyurakan ang karapatan ng mga ordinaryong mamayan, wala pa ring tunay na industriyalisasyon, at walang tunay na reporma sa lupa para sa magsasaka.

Maaring maraming taon na ang lumipas, ngunit hindi pa rin para sa tunay na katarungan at kalayaan. Hanggang ngayon, umaalingawngaw ang Sigaw sa Pugadlawin. Dan Kevin Roque

Masaker

Apat na taon na ang nakalipas mula nang maganap ang isa sa pinaka-madugong kaganapan sa kasaysayan ng pamamahayag sa Pilipinas – ang Maguidanao Massacre sa Maguindanao. Nasa limampu’t walong tao ang naging biktima ng pagpatay, kabilang rito ang tatlumpu’t dalawang mga mamamahayag na nasa linya ng trabaho at dalawang babaeng buntis.

Artistic depiction of the Maguindanao Massacre. Illustration by Kenneth Garcia

Hindi nag-iisa ang Maguidanao Massacre sa madudugong pangyayari sa bansa. Sa buwang ito rin ay inaalala natin ang ika-siyam na taon ng Hacienda Luisita Massacre sa Tarlac. Ang Hacienda Luisita ay isang korporasyon, at isa sa mga nagmamay-ari nito ay ang ating Pangulong Benigno Simeon C. Aquino III at ang kanyang pamilya. Tinawag nga ng College Editors Guild of the Philippines-NCR (CEGP-NCR) ang Nobyembre bilang buwan ng mga masaker s aisang facebook post.

Bilang isang demokratikong bansa, nasasagkaan ang karapatan ng mga mamamayan sa pamamagitan ng pasismo ng gobyerno – karapatan sa lupa, karapatan sa malayang pamamahayag, karapatan sa buhay. Mas nakakatakot ang ganitong sitwasyon ng bansa kaysa anupamang Halloween costume.

Apat na taon na ang Maguidanao Massacre. Magagaya ba ito sa Hacienda Luisita Massacre na aabutin na ng isang dekada? O sa napakarami pang mga paglabag sa karapatang pantao noong martial law na hanggang ngayon ay wala pa ring malinaw na tunguhin at resolusyon ang kaso?

Kami bilang mga mamamahayag pang-kampus ay patuloy na inaalala at tinatanganan ang ganitong mga isyu bago pa man ito tuluyang mabaon sa limot at mawala sa kamalayan ng sambayanang Pilipino.

Ang kultura ng pagsasawalang-bahala ay laganap sa ating bansa. Kaya naman patuloy na dumarami ang bilang ng mga biktima ng extra-judicial killings at enforced disappearances. Ayon sa Karapatan, isang Human Rights group, may naitalang 158 na kaso ng extrajudicial killings at 18 na enforced disappearances sa loob ng panahon ng panunugkulan ni Pangulong Aquino (July 2010 – August 2013).^[1] Ito ay isang nakakaalarmang katotohanan na dapat agarang matugunan ng estado. Ngunit ano ang nagiging sagot ng estado at ng gobyerno sa ganitong kalagayan? Ang mabagal at dekadenteng proseso ng batas.

Marahil, hindi natin ito alintana sa araw-araw nating pamumuhay: mula sa paggising sa isang ligtas na tahanan hanggang pagpasok sa eskuwelahan at pag-uwi. Ngunit ang mga biktima ng mga paglabag sa karapatang pantao na ito ay hindi simpleng bilang o numero lamang. Sila ay mga tao – ama, ina, anak, kapatid. May mga pamilya silang naiwan na hanggang ngayon ay naghahanap ng katarungan.

Ang mga pamilya ng mga biktima ay maaaring maipinta bilang mga radikal, ngunit masasabi bang kasalanan nila na sila ay nawalan ng mahal sa buhay? Walang nagnanais mawalan ng asawa, magulang, anak, kapatid, kaibigan, kasama. Ang tunay na salarin sa pagkakataong ito ay ang kultura ng pagsasawalang-bahala, ang kulturang tila nanghihikayat pa sa paglabag sa karapatan ng mga mamamayan kaysa sa pagtatanggol nito.

Isang hamon ang iniiwan naming mga mamamahayag ng kampus, hindi lamang sa pamahalaan kundi maging sa mainstream media at sa taumbayan: itigil ang kultura ng pagsasawalang-bahala! VP 

[1] Karapatan Monitor 2013 Issue 2, Table 1

You're Dismissed

“A PEN Student’s words carry weight. He is honest, trustworthy, and has consistency in words and actions.” – Integrity, PEN Values, the PEN Student Handbook Tertiary Level

illustration by Melanilene Balot 

It is examinations season once again, and we students must face tons of schoolwork. To top all this off, there is once again the threat to succumbing to the temptation of every student’s ancient frenemy – cheating.

Understandably, students are distressed by the fact that they must study for practically all their subjects at the same time. It doesn’t help that deadlines for projects, group works, and other academic requirements fall on the same date. Yet, this is no excuse to resort to such devious measures.

Most of the students do not realize the gravity of their actions. Moreover, the lax attitude of the school personnel and the teachers themselves only serve to aggravate this matter. In fact, the whole community’s outlook serves to make the campus a potential breeding ground of cheaters. We do not want this to happen to our Araullo, beloved.

On the other hand, the PHINMA Education Network formulated the PEN Values to guide their students in their day-to-day actions and interactions. These values are Integrity, Professionalism, Commitment, Competence, Teamwork, and Innovativeness. Ironically, some students fail to comply with the very first value.

The List of Offenses and Corresponding Categories (p. 17-19, PEN Student Handbook Tertiary Level) provides very harsh punishments to those who breach the school standard for Academic Integrity.

For Plagiarism, (1.1) or the use of published information without providing proper recognition to the original author, is punishable with outright dismissal or expulsion on the first offense. For Cheating on Any Graded Work, (1.2) the first offense is punishable with Suspension for three (3) academic days, for which he will incur absences. For the second offense, the offending student shall face dismissal or expulsion. In all cases, the student shall receive the lowest possible score in the graded work concerned.

These are very stringent guidelines, indeed. Sadly, no one seems to take these seriously. If we are to preserve PEN’s mission of preparing the students for global competitiveness, this matter must be addressed immediately and cogently.

For us students, on the other hand, we must start taking our schoolwork seriously. This is a way of preparing ourselves for the real world outside of the campus. When you are already an engineer or a computer programmer, you cannot expect to copy a blueprint or a source code and just get away with it: There are very serious consequences for offenses against intellectual property. As an accountant, you cannot rely on others to do your work for you. For a future teacher, you will serve as a role model for your future students. For a future policeman, you are to be an enforcer of the law and a protector of the people. College is simply the preparation for life, and the more you sweat in time of peace, the less you bleed in war.

Examination results will not dictate your success in the future. Your attitude in life will. So the next time you are tempted to cheat, remember that your actions today will resonate in the future. You carry not only your name but the name of your alma mater as well. Years from now, you will be able to pride yourself for not cheating even in the face of temptation. After all, we are PEN Students, and we can face the examinations with Integrity in all our haggard glory! Dan Kevin Roque

Mula sa Putik

Ayon sa isang creation myth, o alamat, ang tao ay nagmula sa putik na hinulma ng mga kamay ni Bathala, iniluto sa hurno, at binigyang buhay ng Kaniyang hininga. Ayon din rito, tayong mga Pilipino ang produkto ng tamang pagkakaluto.

Artistic interpretation of Mula sa Putik
Illustration by Jezzamine Garcia

Ayon sa isang creation myth, o alamat, ang tao ay nagmula sa putik na hinulma ng mga kamay ni Bathala, iniluto sa hurno, at binigyang buhay ng Kaniyang hininga. Ayon din rito, tayong mga Pilipino ang produkto ng tamang pagkakaluto.

Nitong nakaraang ika-16 hanggang ika-17 ng Agosto ay idinaos ang taunang ILAW Camp 4.0 (Inspire to Lead, Aspire to Win) ay iniluwal ang bagong lupon ng mga lider-kabataan sa ating Pamantasan at sila ay kinilala sa pangalang “Batch Putik”.

Campers after one activity that required them to roll on mud.
(Photo Credits to Abril Layad Ayroso)

Ang ILAW Camp ay isang proyekto ng CSDL na pinangasiwaan ng Pilipinas Natin katuwang ang AUSSG at ilan pang mga volunteer. Layunin nitong hubugin ang mga mag-aaral at ihanda ang bagong henerasyon ng mga lider-estudyante sa mga pagsubok na ibabato ng buhay. Itinuturing na ang ILAW ay ang bautismo ng apoy sa larangan ng pamumuno sa Araullo. Ilan sa mga lider na nagmula sa programang ito ay ang kasalukuyang Pangulo ng AUSSG na si G. William Villegas at ang Punong Patnugot ng ViewPoint na si G. Dan Kevin Roque.

Ilan sa mga aral ng ILAW ay nais naming ibahagi sa kapwa namin mag-aaral. Pangunahin na rito ang kultura ng pag-ibig at pagtanggap. Ang sabi sa ilang pag-aaral, ang isip raw ng tao ay likas na nakakiling sa negatibong mga bagay, at sa totoo lang, mas madali nga namang humanap ng kapintasan. Ngunit may nararating nga ba ang ganitong kaisipan? Bakit hindi sa halip na mamintas, tayo ay tumanggap? Sa halip na mamroblema, tayo ay magbigay-solusyon?

Ano ba talaga ang tatak ng isang mabisang pinuno? Nasusukat ba ito ng galing sa pagsasalita? Nakakatulong ba dito ang pagiging maganda o gwapo? May idadagdag ba ang talino sa bisa ng isang pinuno?

Ang mga nabanggit na katangian sa naunang talata, maganda man sa teorya ay walang gaanong kinalaman sa pamumuno. Pinakamahalaga sa mga pinuno ay hindi ang mukha, utak o boses, kundi ang puso.  Ang puso ng isang pinuno ay hindi kayang kalimutan ang kapwa nya estudyante. Ang bukas na puso ng isang pinuno ay kayang tanggapin ang sarili at ang kanyang kapwa, ano man ang mali sa kanyang mukha, utak o boses. Ang bukas na puso ay kayang iwaksi ang masamang nakasanayan.

Noon ngang nakaraang ika-6 ng Agosto, sa ginanap  na rekognisyon ng mga RSO, ay hinamon tayo ng Pangulo ng AUSSG na si G. Villegas na sa halip na tanungin natin kung ano ang magagawa ng ating paaralan para sa atin, itanong natin kung ano ang magagawa natin para sa ating Pamantasan.

May kasabihan nga: ad astra per aspera. Mula sa putik patungo sa mga tala. Ang mga negatibong nakagawian natin ay nagsisilbing putik na bahid sa ating pamumuno at nagkukubli sa ating tunay na kinang. Tayo na at magpanibagong-bihis. Nawa, tayo ang magsilbing mga ilaw para sa mga taong nakapaligid sa atin.

Malayo pa ang ating lakbayin. Mahirap ang mga landas na ating tatahakin. Mahina tayo. Maliit. Ngunit kung ating bubuksan an gating puso at sabay-sabay na kikilos, may pag-asa pang ating maibangon, hindi lang ang ating paaralan, kundi maging an gating Bayan mula sa putik nitong kinasasadlakan. Dan Kevin Roque

Punongkahoy

Punongkahoy

Dan Kevin Roque

Ang iyong matitikas na mga braso

ay mga sangang inaabot ang langit

sa pagpupuri kay Bathala.

Ang iyong mga paa

ay mga ugat;

sa iyong nagpapatibay.

Nag-uugnay

sa dakilang pamana ng nakaraan.

Ang kalamnan ng iyong dibdib

ay patunay ng iyong paninindigan;

tanda ng mga unos

at sigwang pinagdaanan.

Ang iyong buhok

ay napalalamutian

ng mga bulaklak.

Dan Kevin Roque is a sophomore Bachelor of Arts, major in English student at Araullo University-PHINMA. He is also the Editor-in-Chief of Viewpoint, a Pamiyabe 2013 Fellow, and a recipient of the Gawad Emman Lacaba Special Citation for Poetry. He dedicates this poem to his friend, fellow writer, and comrade, Keypii Aguayon whom he met first met November 2012, in CEGP's Lunduyan Congress. This poem is a part of the Gawad Bagwis poetry series.

Bukang-Liwayway

Bukang-Liwayway

Dan Kevin Roque

Malamig ang lupa

sa ilalim ng aking mga paa,

mula sa pagkabasa sa ulan.

Kasabay ng pag-ahon

ng Haring Araw sa Silanganan

ang mga ibon

ay nagsipag-awitan.

Awit ng pag-asa;

humahaplos sa puso,

gumigising sa diwa.

     Sa umaga ang tula ay umuusbong

kasabay ng paglimot

sa pait ng kahapon.

Dan Kevin Roque is a sophomore Bachelor of Arts, major in English student at Araullo University-PHINMA. He is also the Editor-in-Chief of Viewpoint, a Pamiyabe 2013 Fellow, and a recipient of the Gawad Emman Lacaba Special Citation for Poetry. He dedicates this poem of hope for all the people who experienced adversities in life and survived, and for those who are still battling their demons. This is a part of the Gawad Bagwis poetry series.

Viper Manifesto

Front Page of Viewpoint

(Illustration by Melanilene Balot)

“The misfits. The rebels. The troublemakers. The ones who see things differently.” – Craig Tanimoto It is very hard to convert a non-believer; to agitate and activate a passive, apathetic person. Especially, since the medium by which we reach the studentry is through writing. It is very easy to ignore a piece of paper that your fellow students labored for. And that has been Viewpoint’s story in the past year. Despite all our efforts to reach the consciousness of the studentry, we have often been seen as renegades. Loose cannons. The crazy ones. From the very conception of Viewpoint, it has been maligned – we were called de facto, unofficial, underground, and a lot of other things. Every time we publish an issue, our opinion is condemned. There came a moment when even our silence is vilified. All because we see things differently. Just because we stir things up, because we want change. Sadly, we were thought of as people who are not proud of the institution that we belong to. Seeing something wrong with the system and commenting on it doesn’t qualify us as prodigal sons and daughters of our alma mater. We just want to see improvement in the state of our beloved University. The system is not the institution, and the institution is not the system. And while it is easy to doubt why we do this – why we say the things we say and do the things we do – let us remind everyone that if not for our drive to serve our fellow Araullians, we would have given up long ago. It is so much easier to just fade into the background. To be an ordinary student. Any pompous, self-serving propagandist could not have weathered the storms we have faced as a publication. To clarify a few points, we reiterate what we have stated in our CEGP incident report: We do not see ourselves as anti-administration, instead we see ourselves as a pro-students. It just so happened that there are points where the two philosophies go in different directions. Also, we do not seek personal benefit from what we do. We wish only to contribute to the pride of the Araullian community, to add to its already rich and wonderful heritage of student-leadership and excellence. So here we are. We remain standing and strong, despite many attempts to silence us. That alone is proof of victory – not our victory, but the triumph of democracy, of our inherent right to freedom of speech and expression. And we will remain strong, as long as there are student interests and rights to protect. As the AUSSG’s credo goes: “For the student’s rights, we remain!” True universities are places of light and learning; places that foster critical thinking and encourage free thought and speech; places that value the individuality and dynamism of its students. Thus, we proudly claim that our existence is a proof that our beloved Araullo qualifies as one of them.Dan Kevin Roque

AU conquers PICPA provincials

Araullo University came out on top as Mhel John Legaspi takes home the championship in the Level 1 of the PICPA Accounting Quiz Bowl while Maureen Joyce Angeles emerged as the 2^nd-runner up for the Level 2 competition held last July 18 at Wesleyan University-Philippines.

Angeles earlier took home the 2^nd runner-up plum for the Philippine’s Next Tax Model (Tax Quiz Bee), held last July 17 at Miriam College, Quezon City in celebration of the PICPA-EMMC’s Accountancy Week . Dan Kevin Roque

Viewpoint welcomes 14 new student journalists

The new Vipers pose with their seniors in the teambuilding held last July 12, at Dingalan, Aurora.
(Photo by Kenneth Garcia)

Viewpoint inducted the new Editorial Board, including two new secretarial staff, three artists, and nine writers after the Editorial Board Examinations held last July 5. The new student-journalists are:

1. Abril Layad Ayroso   2^nd year     AB English
2. Mary Joyce Jopson  1^st year      BEEd
3. LheaVergara               1^st year      BSEd English
4. Rommel Ortaleza       4^th year      AB English
5. Judiel Bautista           1^st year      BS Accountancy
6. Jhonelle Joy Ulidan  1^st year      BS Accountancy
7. John Aldrich Leigh    1^st year      BSIT
8. Hanniel Grace Barte  3^rd year      BEEd
9. Novabelle Pascua      2^nd year     BS Civil Engineering
10. April Rose Sepaya     1^st year      BEEd
11. Bryanndela Cruz        1^st year      BSBA, Marketing
12. Jonarddelos Santos  1^st year     BSEd, English
13. Carlena Joy Santos    1^st year      AB English
14. Jezzamine Garcia       1^st year       BS HRM

Vipers as they conduct a program for the beneficiaries of the BLT outreach program.
(Photo by Carlena Joy Santos)

Vipers as they hold a feeding program for the beneficiaries of BLT.
(Photo by Carlena Joy Santos)

The newly inducted student-journalists, together with the incumbent staff members, conducted an outreach and teambuilding program in Brgy. Paltic, Dingalan, Aurora last July 12. Dan Kevin Roque

Shifting Grounds

Artistic depiction of the Dynamic Learning Program.
(Illustration by Kenneth Garcia)

 "Life belongs to the living, and he who lives must be prepared for changes.” - Johann Wolfgang von Goethe 

It is yet another brave new school year for Araullians – yet another year to face the challenges of academic life; another year to hone our talents and skills; another year to prove ourselves anew. Some of us will be stepping into new responsibilities; others will be facing new challenges. But now, there is at least one change we must all share – the launch of the Dynamic Learning Program (DLP).

The Dynamic Learning Program is a new approach to education that is student-centered; meaning, the emphasis is given on the ability of the student to learn. It is the University’s countermeasure to the conventional approach to education – one that is teacher/instructor-oriented.

And yet, despite its well-meaning goals and aspirations, DLP is receiving flak from all sides: Some students think that the DLP is a way for the University to cut costs or that they are de[rived of the service they deserve, the professors (lead facilitators) are stressed by trying to fit the discussion of one topic into the twenty-minute timeframe they are given, and some of the assistant facilitators complain that DLP takes so much of their time, or that some of the lead facilitators are abusive of their student assistants.

These complaints are indeed alarming at first, but when one takes a closer look, it is the common flaws that come to light when implementing a new policy or program, especially one on such a large scale.

But before we doubt this new program’s efficacy, we must first look deeper: the DLP is a program that looks into the individual learning capacity of the students (a good example is the reading laboratory employed for the English program on reading). It encourages students to rely on themselves, and not on the spoon-fed ideas of their teachers. Truly, it creates a dynamic atmosphere within the classroom. Moreover, the value of perseverance, responsibility, and hard work instilled in the mind of the learners.

On the other hand, the speaking skills and class participation (i.e. recitation) are not given priority in this approach. If this need is not provided for, the students’ communicative competence can be negatively affected. We must remember that students have different learning preferences; therefore in order to cater the learners’ need, other learning skills should also be considered.

DLP is initially conceived as an answer to the shortage of teachers in the public school system. And while we want to hope for the best for our fellow Araullians, the implementation of this program in a private higher education institution remains doubtful. Dan Kevin Roque